Yine Yanacağım.. Yine Yanacağım.. Hilmi ALICI

Yine Yanacağım.. Yine Yanacağım..  Hilmi ALICI

Gece vakti, dolunay da,

Bir dağ başında,

Yanan bir ateş idim..

 

Yandım yandım kor oldum

Tükendim  kül oldum

Savruldum toz oldum

Neme bulandım bulut oldum

Soğuktu yüksekler

Üşüdüm kar oldum,

Yuvarlandım kartopu oldum

Düştüm aşağı çığ oldum.

 

Ateş idim ÇIĞ oldum..

 

Koptum duz ovaya doğru

Koştukça büyüdüm ,büyüdükçe öfkelendim

Korktum kendi heybetimden

Gidiyordum bir bilinmeze

Durmak istedim

Duramadım..

Önüme çıkan herşeyi

Ağaçları, taşları, kuşları

Ezdim geçtim

Köklerini söktüm, kanatlarını kopardım

Çarptıkça her bir ağaca onunla birlikte bende haykırdım

Benimde canım yandı yerinden söktüğüm  her taşla

Haykırışım çığlıklara,

Beyazım toza toğrağa , kana irine karıştı..

 

İndim gürültüyle bir düz ovaya

Yorgun bitkin karmakarışık

Tükenmiş kirlenmiş, kararmış

Serildim sere serpe her yere

 

Birden bire

Parlayan GÜNEŞ aldı gözlerimi

Yükselirken göğe,

Dolunay söndü, gece terk etti beni..

Ilık nefesi dokundu bedenime

Ben erirken onun sıcaklığında

Arındım tozdan topraktan

Daldan, taştan, topraktan

İyi kötü bütün  anılardan

 

Eridim, arındım, su oldum

Akıyorum sakin sakin..
Biliyorum yine ben,

Ne köpük köpük  akan bir dere

Ne derin derin akan bir nehir olacağım

Ne dupduru bir göl

Ne dalgalanan bir deniz olacağım

 

Biliyorum ki

Ben yine ben

Bu  güneşin altında buhar olup

Ayrışıp

Bir başka dağ başında

Ya bir çobanın

Ya bir dervişin

Ya bir avcının

Ateşine kor olacağım..

 

Yine yanacağım, YİNE YANACAĞIM……

 

Hilmi ALICI.

26.12.2015

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak.